آقای یکی یدونه- ما فقط مسخره می کنیم! اگر این کار را نکنیم دست کم به مسخره شدن یک نفر می خندیم. گاهی هم به مسخره شدن یک قوم می خندیم. قصد کارشناسی و جستار در چرایی این گونه هجمه ها را ندارم. مجالش هم نیست. آن قدر مسخره شده ایم که با اخبار کشتار شیعیان توسط داعش هم مسخره بازی در می آوریم. به بهانه های بزرگان خود را مسخره می کنیم. این بزرگان ما از دکتر و وکیل و وزیر شروع می شود تا شخصیت های بزرگ و سابقه دار کشوری. حتی از سلمان فارسی شروع می شود و تا کجاها که نمی توان گفت می رود و به خدا هم می رسد. ما گاهی خدا را هم مسخره می کنیم. نه نه! واقعی واقعی است! نه به خاطر ارتکاب به گناه مسخره کردن! واقعا جملاتی می گوییم که در آنها دقیقا خدا مسخره می شود. مثلاً«خدایا حواست هست مارو با کیا همراه کردی؟» و این تازه بخش خوب ماجرا است. گاه کار به جاهای باریک هم کشیده می شود که شاید اگر یکی از مراجع آنرا می خواند حکم به شرک آلود بودن « هجویه می داد. این ها تقصیر من است! تقصیر شما هم هست! شما که می خندی و دم بر نمی آوری که چرا شرک می‌گویند؟ چرا قومی را مسخره می کنند؟ چرا با \سرمایه‌های نظام اسلامی؟ چرا با بزرگان تاریخ کشور؟ شما را به خدا این یکی را جدی بگیرید. اصلا این یکی را فقط به خودتان بگیرید!